“เหตุใดเธอถึงมานอนอยู่ริมแม่น้ำเล่า” หญิงชราเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย
“ถ้าเองก็แปลกใจเหมือนกันที่ตัวเองมาอยู่ตรงนี้ สายน้ำไหลพัดพาข้ามา สายน้ำเปลี่ยนข้าไปแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยสายตาเลื่อนลอย พลางร่างกายชุ่มน้ำ
“เพราะสงครามใช่หรือไม่” หญิงชราสบตาชายหนุ่ม
” มารดาของข้าพร่ำสอนให้ข้าอยู่บนหลักการและเหตุผล แต่สงครามไม่ได้อยู่บนเหตุผลใดเลย มันประหัตประหาร พรากความสุข สงบ ของหมู่บ้านข้า และพัดพาครอบครัวของข้าราวกับพื้นฟ้าที่ไม่อาจบรรจบกับผืนน้ำ ข้าสูญสิ้นทุกสิ่งแล้ว ” น้ำตาของชายหนุ่มเอ่อไหลเช่นสายธาร
” สายน้ำไม่อาจย้อนคืนหนุ่มน้อย สิ่งที่เสียไปแล้วก็ไม่อาจหวนคืนเช่นกัน แต่ตัวเจ้าต้องคงอยู่ต่อไปจงมีชีวิตอยู่ และเป็นผู้ให้เช่นสายน้ำเถิด”
” สายน้ำแห่งนี้คงเป็นสายน้ำแห่งความตายสำหรับข้าเสียแล้ว ”
” แต่นั่นก็ทำให้เจ้าเข้าใจและเห็นคุณค่าของชีวิตไม่ใช่หรือ ”
แรงบัลดาลใจบทความนี้จากภาพยนตร์ 1917
ภาพประกอบ
